از پايمردى مسلمانان نخستين، و جهاد بى‌نظيرشان با دشمن سخن مى‌گويد، و مخاطبان سست عنصر را مورد نكوهش قرار مى‌دهد، مى‌فرمايد: فَلَمَّا رَأَى اللَّهُ صِدْقَنا انْزَلَ بِعَدُوِّنَا الْكَبْتَ، وَ انْزَلَ عَلَيْنَا النَّصْرَ، حَتَّى اسْتَقَرَّ الْإِسْلَامُ مُلْقِياً جِرَانَهُ، وَ مُتَبَوِّئاً أَوْطَانَهُ، وَ لَعَمْرِي لَوْ كُنَّا نَأْتِي مَا أَتَيْتُمْ، مَا قَامَ لِلدِّينِ عَمُودٌ، وَ لَا اخْضَرَّ لِلْإِيمَانِ عُودٌ، وَ ايْمُ اللَّهِ لَتَحْتَلِبُنَّهَا دَماً، وَ لَتُتْبِعُنَّهَا نَدَماً!: «هنگامى كه خداوند صدق و اخلاص ما را ديد، خوارى و ذلت را بر دشمن، و پيروزى و نصر را بر ما نازل كرد، تا آنجا كه اسلام بر صفحه زمين گسترده شد، و مناطق پهناورى را براى خويش برگزيد، به جانم سوگند! اگر ما در مبارزه همچون شما بوديم، هرگز پايه‌اى از دين بر پا نمى‌شد! و شاخه‌اى از درخت ايمان، سبز نمى‌گشت، و به خدا سوگند به جاى شير، خون مى‌دوشيديد و پشيمان مى‌شديد». «١»
***
نكته:
بيعت و خصوصيات آن
«بيعت» از ماده «بيع» در اصل، به معنى دست دادن به هنگام قرار داد معامله است، و سپس به دست دادن براى پيمان اطاعت، اطلاق شده است، و آن چنين بود: هر گاه كسى، مى‌خواست به ديگرى اعلام وفادارى كند، او را به رسميت بشناسد، و از فرمانش اطاعت كند، با او بيعت مى‌كرد، و شايد اطلاق اين كلمه به اين معنى، از اين جهت بود كه، هر يك از دو طرف، تعهدى همچون تعهد دو معامله‌گر، در برابر ديگرى مى‌كردند. بيعت كننده حاضر مى‌شد: گاه تا پاى جان، و گاه تا پاى مال و فرزند در راه اطاعت او بايستد، و بيعت پذير نيز حمايت و