استغفار، نمايند.
ولى، آيات فوق، نازل گشت، پرده از روى كار آنها برداشت و آنها را رسوا نمود.
به اين ترتيب، بعد از ذكر سرنوشت منافقان و مشركان در آيات قبل، در اينجا وضع متخلفان ضعيف الايمان را بازگو مى‌كند، تا حلقه‌هاى اين بحث تكميل گردد.
مى‌فرمايد: «به زودى متخلفان از اعراب باديه‌نشين، عذرتراشى كرده، مى‌گويند: حفظ اموال و زن و فرزند، ما را به خود مشغول داشت، و نتوانستيم در اين سفر پر بركت، در خدمت تو باشيم! اكنون عذر ما را بپذير، و براى ما طلب آمرزش كن»! «سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرابِ شَغَلَتْنا أَمْوالُنا وَ أَهْلُونا فَاسْتَغْفِرْ لَنا».
«آنها به زبان خود چيزى مى‌گويند، كه در دل ندارند» «يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ ما لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ».
آنها حتى در توبه خود صادق نيستند.
ولى، به آنها «بگو: چه كسى مى‌تواند در برابر خداوند مالك چيزى براى شما باشد، و از شما دفاع كند، اگر بخواهد به شما زيانى برساند؟ يا اگر بخواهد نفعى برساند، چه كسى مى‌تواند مانع گردد»؟! «قُلْ فَمَنْ يَمْلِكُ لَكُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً إِنْ أَرادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرادَ بِكُمْ نَفْعاً»؟
براى خدا، به هيچ وجه مشكل نيست كه شما را در خانه‌هاى امنتان، و در كنار زن و فرزند و اموالتان گرفتار انواع بلاها و مصائب كند، و نيز براى او هيچ مشكل نيست كه در مركز دشمنان و كانون مخالفان، شما را از هر گونه گزند محفوظ دارد، اين جهل شما، به قدرت خدا است كه اين گونه افكار را در نظر