سخن از بت‌هاى معروف عرب مى‌گويد، زبان به توصيف اين بت‌ها گشودند و جمله «تِلْكَ الْغَرانِيْقُ الْعُلى‌» را گفتند، و به همين دليل توجه مشركان را به خود جلب كردند، آنها نيز به اين خاطر به سجده افتادند.
زيرا همان گونه كه در تفسير اين آيات، قبلًا گفته‌ايم، در آياتى كه به دنبال ذكر نام اين بت‌ها آمده، سخت از آنها نكوهش شده است، و جاى هيچ گونه ترديد و خطا و اشتباه را براى كسى باقى نگذارده است (براى توضيح بيشتر به تفسير آيات ١٩ و ٢٠ همين سوره مراجعه شود).
اين نكته لازم به يادآورى است كه «آيه فوق»، از آياتى است كه به هنگام تلاوت آن، سجده بر همه واجب است، لحن آيه كه از صيغه امر در آن استفاده شده، و امر دليل بر وجوب است نيز گواه اين معنى است، و به اين ترتيب، بعد از سوره «الم سجده» و «حم سجده»، اين سومين سوره‌اى است كه مشتمل بر «سجده واجب» است، هر چند طبق بعضى از روايات از نظر تاريخ نزول، اولين سوره‌اى كه آيه سجده واجب در آن نازل شده، همين سوره بوده است.
***