تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٦

٥٠ وَ أَنَّهُ أَهْلَكَ عاداً الْأُولى‌
٥١ وَ ثَمُودَ فَما أَبْقى‌
٥٢ وَ قَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ إِنَّهُمْ كانُوا هُمْ أَظْلَمَ وَ أَطْغى‌
٥٣ وَ الْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوى‌
٥٤ فَغَشَّاها ما غَشَّى
٥٥ فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكَ تَتَمارى‌
ترجمه:
٥٠- و خداوند قوم «عاد نخستين» را هلاك كرد!
٥١- و همچنين قوم «ثمود» را، و كسى از آنان را باقى نگذارد!
٥٢- و نيز قوم «نوح» را پيش از آنها، چرا كه آنان از همه ظالم‌تر و طغيانگرتر بودند!
٥٣- و نيز شهرهاى زير و رو شده (قوم لوط) را فرو كوبيد.
٥٤- سپس آنها را با عذاب سنگين پوشانيد!
٥٥- (بگو:) در كداميك از نعمت‌هاى پروردگارت ترديد دارى؟!
تفسير:
اين همه درس عبرت كافى نيست؟!
اين آيات، همچنان ادامه مطالبى است كه از كتب پيشين، صحف ابراهيم عليه السلام و موسى عليه السلام نقل شده است، در آيات گذشته، ده مطلب در طى دو فراز ذكر شده بود، فراز اول ناظر به مسئوليت هر كس در مقابل اعمالش، و فراز دوم درباره