«آيا او علم غيب دارد، و مى‌بيند كه ديگران مى‌توانند گناهان او را به دوش گيرند»؟! «أَ عِنْدَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرى‌».
چه كسى از قيامت آمده و براى آنها خبر آورده است كه، افراد مى‌توانند:
رشوه گيرند و گناه ديگران را بر گردن نهند؟! يا چه كسى از سوى خدا آمده و به آنها خبر داده است كه خدا به اين معامله راضى است؟! جز اين است كه اوهامى را به هم بافته‌اند، و براى فرار از زير بار مسئوليت‌ها، خود را در تار و پود اين اوهام گرفتار ساخته‌اند؟!
***
بعد از اين اعتراض شديد، قرآن به بيان يك اصل كلى كه در ساير آئين‌هاى آسمانى نيز بوده است، پرداخته، چنين مى‌گويد: آيا كسى كه با اين وعده‌هاى خيالى دست از انفاق (يا ايمان) برداشته، و مى‌خواهد خود را با پرداختن مختصر مالى از كيفر الهى رهائى بخشد، «از آنچه در كتب «موسى» نازل گرديده با خبر نشده است»؟! «أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِما فِي صُحُفِ مُوسى‌».
***
«و همچنين آنچه در كتاب «ابراهيم» نازل شده، همان «ابراهيم» كه وظيفه خود را به طور كامل اداء كرد» «وَ إِبْراهِيمَ الَّذِي وَفَّى». «١»

همان پيامبر بزرگى كه به تمام عهد و پيمان‌هاى الهى وفا كرد، حق رسالت او را اداء نمود، و براى تبليغ آئين او از هيچ مشكل و تهديد و آزارى نهراسيد، همان كسى كه در بوته امتحانات مختلف قرار گرفت، و حتى فرزندش را به فرمان خدا به قربانگاه برد، و كارد بر گلوى او گذارد، و از تمام اين امتحانات سربلند و سرفراز بيرون آمد، و مقام والاى رهبرى خلق را به او عطا فرمود، چنان كه در آيه