مالكيت مطلقه در عالم هستى از آن او است، و نيز حاكميت مطلقه از آن او، و به همين دليل، تدبير عالم هستى نيز به دست او است، و چون چنين است، جز او شايسته «عبوديت و شفاعت» نيست.
هدف بزرگ او از اين آفرينش گسترده اين است كه، انسان، يعنى گل سرسبد عالم هستى را با برنامه‌هاى تكوينى و تشريعى و تعليم و تربيت انبياء، در مسير تكامل پيش برد.
لذا در پايان آيه به عنوان نتيجه اين مالكيت مى‌فرمايد: «هدف اين است كه بدكاران را به خاطر اعمال بدشان كيفر دهد، و نيكوكاران را در برابر اعمال نيكشان پاداش» «لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَساؤُا بِما عَمِلُوا وَ يَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى». «١»

***
سپس به توصيف اين گروه «نيكوكار» پرداخته، چنين مى‌گويد: «آنها كسانى هستند كه از گناهان كبيره و اعمال زشت دورى مى‌كنند، و اگر گناهى از آنها سر زند، تنها صغيره است» «الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ».
«كَبائِر» جمع «كبيره»، و «اثم» در اصل به معنى عملى است كه انسان را از خير و ثواب دور مى‌كند، لذا معمولًا به گناهان اطلاق مى‌شود.
«لَمَم» (بر وزن قلم) به گفته «راغب» در «مفردات»، به معنى «نزديك شدن به گناه» است، و از گناهان صغيره نيز به «لَمَم» تعبير مى‌شود، اين واژه در اصل از ماده «المام» گرفته شده كه به معنى نزديك شدن به چيزى بدون انجام آن است، و گاه به اشياء قليل و كم، نيز اطلاق شده است (اطلاق آن بر گناه صغيره نيز به