تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٤
گوشههائى از آن را با عباراتى كوتاه و پر معنى مجسم مىكند، كه آن نيز رابطه مستقيمى با وحى دارد.
٣- سپس به خرافات مشركان در زمينه بتها، و عبادت فرشتگان، و امور ديگرى كه جز از روى هوا و هوس نبود، پرداخته، و آنها را سخت در اين رابطه نكوهش مىكند، و از پرستش آنها برحذر مىدارد، و با منطقى نيرومند اين معنى را اثبات مىنمايد.
٤- در بخش ديگرى، راه توبه را به روى اين منحرفين و عموم گنهكاران باز مىكند، و آنها را به «مغفرت واسعه» حق، نويد مىدهد، و تأكيد مىكند: هر كس مسئول اعمال خويش است، و هيچ كس بار گناه ديگرى را بر دوش نمىكشد.
٥- براى تكميل اين اهداف، در بخش ديگرى از اين سوره، گوشههائى از مسأله «معاد» را منعكس مىسازد، و دليل روشنى براى اين مسأله از آنچه در نشأه دنيا وجود دارد، اقامه مىكند.
٦- مطابق معمول، اشاراتى به سرنوشت دردناك اقوام پيشين كه در طريق دشمنى با حق پافشارى و لجاج و عناد داشتند، (همچون اقوام عاد و ثمود و نوح و لوط) مىكند، تا غافلان بىخبر را از اين طريق بيدار سازد.
٧- و سرانجام، سوره را با امر به سجده و عبادت براى پروردگار پايان مىبخشد.
از امتيازات اين سوره، آيات كوتاه و آهنگ خاص اين آيات است، كه به مفاهيم آن نفوذ عميقى مىدهد، و قلب و روح خفتگان را بيدار كرده، همراه خود به آسمانها مىبرد.
ضمناً نامگذارى اين سوره به «النجم»، به خاطر نخستين آيه اين سوره است.