جمله «وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لايَعْلَمُونَ» (ولى بيشتر آنها نمى‌دانند)، اشاره به اين است كه آنها غالباً از عذاب‌هائى كه در دنيا و آخرت در انتظارشان است بى‌خبرند، و مفهومش اين است: اقليتى از آنها از اين معنى آگاهند، و در عين حال، بر اثر لجاجت و عناد در مخالفت خود اصرار مى‌ورزند.
***
در آيه بعد، پيامبر را در مقابل اين همه كارشكنى‌ها و تهمت‌ها و ناسزاها دعوت به صبر و استقامت مى‌كند، مى‌فرمايد: «در طريق ابلاغ حكم پروردگارت صبر و شكيبائى و استقامت كن» «وَ اصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ». «١»

اگر تو را كاهن، مجنون و شاعر مى‌خوانند، صبر كن! و اگر آيات قرآن را افتراهائى مى‌پندارند كه به خدا بسته شده است، شكيبائى نما! و اگر در برابر اين همه براهين منطقى، باز به لجاج و عناد ادامه مى‌دهند، استقامت به خرج ده! مبادا دلسرد و يا ضعيف و ناتوان شوى!
«زيرا تو در برابر ديدگان علم ما قرار دارى، و در حفاظت كامل ما هستى» «فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا».
ما همه چيز را مى‌بينيم و از همه چيز باخبريم، و تو را تنها نخواهيم گذارد.
جمله «فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا» تعبير بسيار لطيفى است، كه هم حاكى از علم و آگاهى پروردگار، و هم مشمول حمايت كامل و لطف او است.
آرى، انسان هنگامى كه احساس كند شخص بزرگى ناظر و حاضر است، و تمام تلاش‌ها و كوشش‌هاى او را مى‌بيند، و او را در برابر دشمنان حمايت