لذا، در آيه بعد، مى‌افزايد: «اكنون كه چنين است آنها را رها كن، و براى هدايت اين گروه لجوج پافشارى منما، تا روز مرگ خود را ملاقات كرده، و عذاب‌هاى الهى را كه در انتظارشان است با چشم خود ببينند» «فَذَرْهُمْ حَتَّى يُلاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ».
«يُصْعَقُون» از ماده «صعق» و «اصعاق» به معنى ميراندن است، و در اصل از «صاعقه» گرفته شده، و از آنجا كه صاعقه افراد را هلاك مى‌كند، اين واژه، به معنى هلاك كردن نيز به كار رفته است.
بعضى از مفسران، اين جمله را به معنى مرگ عمومى انسان‌ها در پايان جهان كه مقدمه قيامت است، تفسير كرده‌اند.
ولى اين تفسير، بعيد به نظر مى‌رسد؛ زيرا آنها تا آن زمان باقى نمانده‌اند، بلكه، ظاهر همان معنى اول است، يعنى آنها را رها كن تا روز مرگ كه سر آغاز مجازات‌ها و كيفرهاى اخروى مى‌باشد.
از آنچه گفتيم، معلوم شد كه جمله «ذَرْهُم» (آنها را رها كن)، امرى است تهديدآميز، و منظور از آن، ترك اصرار بر تبليغ اين گونه افراد غير قابل هدايت است، بنابراين، نه منافات با ادامه تبليغ در سطح عموم از سوى پيامبر صلى الله عليه و آله دارد، و نه منافاتى با فرمان جهاد.
بنابراين، آنچه بعضى گفته‌اند كه، اين آيه به وسيله آيات جهاد نسخ شده، به هيچ وجه قابل قبول نيست.
***
سپس به معرفى اين روز پرداخته، مى‌گويد: «همان روزى كه چاره‌جوئى و نقشه‌هاى آنها سودى به حالشان ندارد، و تمام راه‌هاى فرار به روى آنها بسته مى‌شود، و از هيچ سو يارى نمى‌شوند» «يَوْمَ لايُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئاً وَ لا هُمْ