تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٤
٢٩ فَذَكِّرْ فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِكاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ
٣٠ أَمْ يَقُولُونَ شاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ
٣١ قُلْ تَرَبَّصُوا فَإِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُتَرَبِّصِينَ
٣٢ أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلامُهُمْ بِهذا أَمْ هُمْ قَوْمٌ طاغُونَ
٣٣ أَمْ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُ بَلْ لايُؤْمِنُونَ
٣٤ فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِهِ إِنْ كانُوا صادِقِينَ
ترجمه:
٢٩- پس تذكر ده، كه به لطف پروردگارت تو كاهن و مجنون نيستى!
٣٠- بلكه آنها مىگويند: «او شاعرى است كه ما انتظار مرگش را مىكشيم»!
٣١- بگو: «انتظار بكشيد كه من هم با شما انتظار مىكشم (شما انتظار مرگ مرا، و من انتظار نابودى شما را با عذاب الهى)»!
٣٢- آيا عقلهايشان آنها را به اين اعمال دستور مىدهد يا قومى طغيانگرند؟!
٣٣- يا مىگويند: «قرآن را به خدا افترا بسته»؟! ولى آنان ايمان ندارند.
٣٤- اگر راست مىگويند سخنى همانند آن بياورند!
شأن نزول:
در روايتى آمده است: «قريش» در «دار الندوة» «١»
اجتماع كردند، تا براى