تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٠
بزرگ الهى و مواهب او بيشتر پى مىبرند، و طبعاً براى آنها لذتبخشتر و دلچسبتر خواهد بود، چرا كه در اين مقايسه ارزشها بهتر روشن مىشود.
***
بهشتيان در آخرين سخنى كه از آنها در اينجا نقل شده، به اين واقعيت اعتراف مىكنند كه، نيكوكار و رحيم بودن خدا را در آنجا، از هر زمان بيشتر احساس مىكنند، مىگويند: «ما از قبل خدا را مىخوانديم و مىپرستيديم كه او نيكوكار و رحيم است» «إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ».
ولى در اينجا به واقعيت و عمق اين صفات بيشتر پى مىبريم، كه چگونه در مقابل اعمال ناچيز ما اين همه نيكى كرده، و در برابر آن همه لغزشها ما را مشمول رحمتش ساخته است.
آرى، صحنه قيامت و نعمتهاى بهشت، تجليگاه اسماء و صفات خدا است، و مؤمنان با مشاهده اين صحنهها به حقيقت اين اسماء و صفات بيش از هر زمان آشنا مىشوند، حتى دوزخ نيز بيانگر صفات او است، و حكمت و عدل و قدرتش را نشان مىدهد.
***
در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد
١- «يَتَسائَلُون» از ماده «سؤال» به معنى پرسش كردن از يكديگر است، اشاره به اين كه: هر كدام از بهشتيان از دوستان خود سؤال مىكنند، و وضع گذشته آنها را جويا مىشوند؛ چرا كه يادآورى اين مسائل، و نجات از آن همه درد و رنج، و رسيدن به اين همه مواهب، خود نيز لذتى است، درست همانطور كه انسان هنگامى كه از سفر خطرناكى باز مىگردد، و در محيط امن و امان مىنشيند، با همسران خود، وضع گذشته را گفتگو كرده و از نجاتشان اظهار