***
ولى، در برابر اين گروه، گروهى از منافقان و مشركان بى ايمان بودند كه در آيه بعد سرنوشتشان اين گونه ترسيم شده: «هدف ديگر اين است كه خداوند مردان و زنان منافق، و مردان و زنان مشرك را مجازات كند» «وَ يُعَذِّبَ الْمُنافِقِينَ وَ الْمُنافِقاتِ وَ الْمُشْرِكِينَ وَ الْمُشْرِكاتِ».
«همانها كه به خدا گمان بد مى‌برند» «الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ».
آرى، منافقان به هنگام حركت پيامبر صلى الله عليه و آله و مؤمنان از «مدينه» گمان داشتند كه اين گروه، هرگز سالم به «مدينه» باز نخواهند گشت، چنان كه در آيه ١٢ همين سوره مى‌خوانيم: «بَلْ ظَنَنْتُمْ أَنْ لَنْ يَنْقَلِبَ الرَّسُولُ وَ الْمُؤْمِنُونَ إِلى‌ أَهْلِيهِمْ أَبَداً».
و مشركان، نيز گمان داشتند كه محمّد صلى الله عليه و آله با اين جمع كم، و نداشتن اسلحه كافى، سالم به «مدينه» باز نخواهد گشت، و ستاره اسلام به زودى افول مى‌كند.
سپس، به توضيح اين عذاب و مجازات پرداخته و تحت چهار عنوان آن را شرح مى‌دهد:
مى‌گويد: «حوادث و پيش آمدهاى سوء تنها بر اين گروه نازل مى‌شود» «عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ». «١»

«دائِرَة» در لغت به معنى حادثه و رويدادى است كه براى انسان پيش مى‌آيد، اعم از خوب و بد، ولى، در اينجا با ذكر كلمه «سوء»، منظور حوادث نامطلوب است.
ديگر اين كه، «خداوند بر آنها غضب كرده» «وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ».