پرداخته مى‌گويد: «پيوسته گرداگرد آنها نوجوانانى براى خدمت آنان گردش مى‌كنند كه همچون مرواريدهاى در صدفند»! «وَ يَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمانٌ لَهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ».
«مرواريد در درون صدف»، به قدرى تازه و شفاف و زيبا است كه حد ندارد، هر چند در بيرون صدف نيز قسمت زيادى از زيبائى خود را حفظ مى‌كند، ولى گرد و غبار هوا و آلودگى دست‌ها هر چه باشد از صفاى آن مى‌كاهد، خدمتگذاران بهشتى آنقدر زيبا و سفيد چهره و باصفا هستند، كه گوئى مرواريدهائى در صدفند!
تعبير به «يَطُوفُ عَلَيْهِمْ» (بر آنها طواف مى‌كنند) اشاره به آمادگى دائمى آنها براى خدمت است.
گرچه، در بهشت نيازى به خدمتكار نيست، و هر چه بخواهند در اختيار آنها قرار مى‌گيرد، ولى، اين خود احترام و اكرام بيشترى براى بهشتيان است.
در حديثى آمده است: از رسول اكرم صلى الله عليه و آله سؤال كردند، اگر خدمتگذار همچون «مرواريد در صدف» باشد، «مخدوم»، يعنى مؤمنان بهشتى چگونه‌اند؟
فرمود: وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ فَضْلَ الْمَخْدُومِ عَلَى الْخادِمِ كَفَضْلِ الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ عَلى‌ سائِرِ الْكَواكِبِ: «برترى مخدوم بر خدمتگذار در آنجا، همچون برترى ماه شب چهارده، بر ساير كواكب است». «١»
تعبير به «لَهُم» نشان مى‌دهد كه هر يك از مؤمنان، خدمتگذارانى مخصوص به خود دارد.
و از آنجا كه بهشت جاى غم و اندوه نيست، آن خدمتگذاران نيز از خدمت مؤمنان نهايت لذت را مى‌برند.