تفسير:
هر كس در گرو اعمال خويش است
به دنبال بحث‌هائى كه در آيات قبل، پيرامون كيفرهاى مجرمان و عذاب‌هاى دردناك آنها گذشت، در آيات مورد بحث، به نقطه مقابل آنها، يعنى مواهب فراوان و پاداش‌هاى بى‌كران مؤمنان و پرهيزگاران اشاره مى‌كند، تا در يك مقايسه روشن، موقعيت هر كدام واضح‌تر شود.
نخست مى‌گويد: «پرهيزگاران در باغ‌هاى بهشت و در ميان نعمت‌هاى فراوان جاى دارند» «إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَعِيمٍ».
تعبير به «متقين» (پرهيزگاران) به جاى «مؤمنين»، به خاطر آن است كه اين عنوان هم ايمان را در بردارد، و هم جنبه‌هاى عمل صالح را، به خصوص اين كه «تقوا» در يك مرحله، مقدمه و پايه ايمان است، چنان كه قرآن در آيه دوم سوره «بقره» مى‌گويد: ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ: «در اين كتاب آسمانى شكى نيست، و مايه هدايت پرهيزگاران است».
چرا كه اگر انسان داراى تعهد، احساس مسئوليت، روح حق‌جوئى و حق‌طلبى، كه مرحله‌اى از تقوا است نباشد، هرگز به دنبال تحقيق از آئين حق نمى‌رود، و هدايت قرآن را نمى‌پذيرد.
تعبير به «جنات» به صورت صيغه «جمع» (باغ‌ها) آن هم به صورت «نكره»، اشاره به تنوع و عظمت آن باغ‌ها است.
***
بعد از آن به تأثير اين نعمت‌هاى بزرگ بر روحيه بهشتيان اشاره كرده، مى‌گويد: «از آنچه پروردگارشان به آنان داده، شاد و مسرورند، و سخنان شيرين