تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣١
چنان كه در آيه ١٠٤ سوره «انبياء» مىگويد: يَوْمَ نَطْوِي السَّماءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ: «روزى كه آسمان را همچون طومار در هم مىپيچيم».
و در آيه ٤٨ سوره «ابراهيم» مىخوانيم: يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَ السَّماواتُ: «روزى كه اين زمين به زمينى ديگر، و آسمانها به آسمان ديگرى تبديل مىشود».
در آيات ديگر قرآن نيز، تعبيراتى ديده مىشود، كه خبر از شكافتن كرات آسمانى، «١» و از جا كنده شدن آنها، «٢» و فاصله افتادن در ميان آنها، «٣» حكايت مىكند، كه به خواست خدا در ذيل آن آيات در اين باره نيز بحث خواهيم كرد.
***
سپس مىافزايد: «و روزى كه كوهها به حركت در مىآيد» «وَ تَسِيرُ الْجِبالُ سَيْراً».
آرى، كوهها از جا كنده مىشوند و به حركت در مىآيند، و سپس به شهادت آيات ديگر قرآن متلاشى مىگردند، و همچون «عِهْنٍ مَنْفُوشٍ» (پشم رنگين زده شده) «٤» مىشوند، و به جاى آن «زمينى بى آب و گياه و صاف و هموار آشكار مىگردد»: (فَيَذَرُها قاعاً صَفْصَفاً).»
اينها همه، اشاره به آن است كه، اين دنيا و تمام پناهگاههاى آن در هم كوبيده مىشود، جهانى نو، با نظاماتى نوين، جاى آن را مىگيرد، و انسان در برابر نتائج اعمال خويش، قرار خواهد گرفت.
***