به مهم‌ترين نشانه توحيد، يعنى آسمان با عظمت است، و ديگرى به يكى از نشانه‌هاى مهم معاد كه در آستانه رستاخيز رخ مى‌دهد.
بنابراين «توحيد» و «نبوت» و «معاد» در اين پنج سوگند جمع است.
بعضى كه همه اين آيات را اشاره به «موسى» عليه السلام و سرگذشت او مى‌دانند، و پيوند آيات را چنين ذكر كرده‌اند: «طور» همان كوهى است كه در آن به موسى عليه السلام وحى نازل مى‌شد، «كتاب مسطور»، «تورات» است، «بيت المعمور» مركز رفت و آمد فرشته وحى (و احتمالًا منظور «بيت المقدس») است، و «سقف مرفوع» همان است كه در داستان «بنى اسرائيل» آمده: وَ إِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ: «به خاطر بياوريد هنگامى كه كوه را همچون سايبان بالاى سر بنى اسرائيل بلند كرديم». «١»
و «بحر مسجور»، درياى آتشين است كه «قارون» به خاطر مخالفت با آئين موسى عليه السلام، در آن مجازات مى‌شود.
ولى، اين تفسير بعيد به نظر مى‌رسد، و با رواياتى كه در منابع اسلامى نقل شده نيز سازگار نيست، و چنان كه گفتيم، «سقف مرفوع» به گواهى آيات ديگر قرآن، و رواياتى كه در تفسير آيه نقل شده، اشاره به «آسمان» است.
نكته‌اى كه در اينجا باقى مى‌ماند اين است كه، ارتباط اين قسم‌ها، و موضوعى كه براى آن سوگند ياد شده چگونه است؟
پاسخ اين سؤال، با توجه به مطالبى كه در بالا گفته شد، روشن مى‌شود، و آن اين كه: سوگندهاى فوق كه بر محور قدرت خداوند در عالم «تكوين و تشريع» دور مى‌زند، بيانگر اين است كه چنين كسى به خوبى قادر است مردگان را بار ديگر به زندگى و حيات بازگرداند، و قيامت را بر پا كند، اين همان چيزى