از سوى ديگر، در آيات قرآن تعبيرهاى مختلفى درباره هدف آفرينش انسان شده است.
در يك جا مى‌خوانيم: الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا: «او كسى است كه مرگ و زندگى را آفريد، تا شما را آزمايش كند، كدامين نفر بهتر عمل مى‌كنيد»؟ «١» در اينجا مسأله آزمايش و امتحان انسان‌ها از نظر «حسن عمل»، به عنوان يك هدف معرفى شده است.
و در آيه ديگر آمده است: اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَماواتٍ وَ مِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ يَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ وَ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَحاطَ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عِلْماً: «خداوند كسى است كه هفت آسمان را آفريده، و از زمين نيز مانند آن خلق كرده است، فرمان او در ميان آنها نازل مى‌شود، تا بدانيد خداوند بر هر چيز توانا است، و علم او به همه موجودات احاطه دارد». «٢»
و در اينجا «علم و آگاهى از قدرت و علم خداوند» به عنوان هدفى براى آفرينش آسمان‌ها و زمين (و آنچه در آنها است) ذكر شده است.
در آيه ديگر مى‌خوانيم: وَ لَوْ شاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً واحِدَةً وَ لايَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ* إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ: «اگر پروردگارت مى‌خواست، همه مردم را «امت واحده» (و بدون هيچ گونه اختلاف) قرار مى‌داد، ولى آنها همواره مختلفند* مگر آن كس را كه پروردگارت رحم كند، و براى همين (رحمت) آنها را آفريده» «٣» بر طبق اين آيه، «رحمت الهى» هدف اصلى آفرينش انسان است.
اما آيات مورد بحث تنها روى مسأله «عبوديت و بندگى» تكيه مى‌كند، و با