گرديد (و سپس منتظر عذاب الهى باشيد)» «وَ فِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّى حِينٍ».
منظور از «حَتَّى حِينٍ»، همان سه روز مهلتى است كه در آيه ٦٥ سوره «هود» به آن اشاره شده است: فَعَقَرُوها فَقالَ تَمَتَّعُوا فِي دارِكُمْ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ ذلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ: «آنها شترى را كه به عنوان اعجاز آمده بود، از پاى درآوردند، و پيامبرشان صالح به آنها گفت: سه روز در خانه‌هايتان بهره گيريد، و بعد از آن منتظر عذاب الهى باشيد، اين وعده‌اى است تخلف‌ناپذير».
با اين كه خداوند آنها را به وسيله پيامبرشان صالح عليه السلام بارها انذار فرموده بود، ولى باز براى اتمام حجت بيشتر، سه روز به آنها مهلت داده شد، تا گذشته تاريك خود را جبران كنند، و زنگار گناه را با آب توبه از دل و جان بشويند، بلكه به گفته بعضى از مفسران، در اين سه روز دگرگونى‌هائى در پوست بدن آنها ظاهر شد، نخست به زردى، سپس به سرخى، و بعد به سياهى گرائيد، تا هشدارهائى باشد براى اين قوم مشرك سركش، اما متأسفانه هيچ يك از اين امور سودى نبخشيد، و از مركب غرور پائين نيامدند.
***
آرى، «آنها از فرمان پروردگارشان سر باز زدند، و «صاعقه» آنها را فرا گرفت، در حالى كه خيره خيره نگاه مى‌كردند، و قدرتى بر دفاع از خويشتن نداشتند» «فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ».
«عَتَوا» از ماده «عتو» (بر وزن غلو)، به معنى سرپيچى از اطاعت است، ظاهر اين است كه اين جمله، اشاره به تمام سرپيچى‌هائى است كه آنها در طول دعوت صالح عليه السلام داشتند، مانند بت‌پرستى و ظلم و ستم و از پاى درآوردن ناقه‌اى كه معجزه «صالح» عليه السلام بود، نه فقط سرپيچى‌هائى كه در طول اين سه روز انجام