تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٥

٣١ قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ
٣٢ قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى‌ قَوْمٍ مُجْرِمِينَ
٣٣ لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجارَةً مِنْ طِينٍ
٣٤ مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ
٣٥ فَأَخْرَجْنا مَنْ كانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
٣٦ فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ
٣٧ وَ تَرَكْنا فِيها آيَةً لِلَّذِينَ يَخافُونَ الْعَذابَ الْأَلِيمَ
ترجمه:
٣١- (ابراهيم) گفت: اى فرستادگان (خدا) «مأموريت شما چيست»؟
٣٢- گفتند: «ما به سوى قوم مجرمى فرستاده شده‌ايم،
٣٣- تا بارانى از «سنگ- گل» بر آنها بفرستيم؛
٣٤- سنگ‌هائى كه از ناحيه پروردگارت براى اسرافكاران نشان گذاشته شده است»!
٣٥- ما مؤمنانى را كه در آن شهرها زندگى مى‌كردند خارج كرديم.
٣٦- ولى جز يك خانواده با ايمان در تمام آنها نيافتيم
٣٧- و در آن (شهرهاى بلاديده) نشانه‌اى روشن براى كسانى كه از عذاب دردناك مى‌ترسند به جاى گذارديم.