تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٠
و گاه مىگويد: «براى آنهائى كه تفكر مىكنند» (لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ). «١»
گاه مىفرمايد: «براى كسانى كه تعقل مىكنند» (لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ). «٢»
گاه مىگويد: «براى كسانى كه بسيار شكيبا و شكرگزارند» (لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ). «٣»
گاه مىفرمايد: «براى كسانى كه ايمان دارند» (لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ). «٤»
گاه مىگويد: «براى همه صاحبان مغز» (لَآياتٍ لِأُولِي النُّهى). «٥»
گاه مىفرمايد: «براى آنها كه هوش سرشار دارند» (لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ). «٦»
و بالاخره گاهى مىگويد: «براى دانشمندان» (لَآياتٍ لِلْعالِمِينَ). «٧»
و در آيات مورد بحث مىگويد: «آيا نمىبينيد»؟ يعنى آيات خدا در زمين و در درون وجود شما، براى كسانى كه چشم بينا دارند، روشن است.
اين تعبيرات، به خوبى نشان مىدهد كه براى استفاده و بهرهگيرى از آيات بىشمار و نشانههاى بسيار، كه براى وجود پاك او در سراسر عالم آفرينش وجود دارد، زمينه آمادهاى لازم است، چشمى بينا، گوشى شنوا، فكرى بيدار، و دلى هشيار و روحى آماده پذيرش و تشنه حقايق لازم است، و گرنه ممكن است انسان سالها در لابلاى اين آيات زندگى كند، اما همچون حيوانات، جز اصطبل و علف نشناسد.
***
٤- رزق، حق است
از جمله امورى كه نظام دقيقى بر آن حاكم است، همين مسأله روزى است كه در آيات مورد بحث، اشارات واضحى به آن شده است، درست است كه تلاش و كوشش شرط بهرهگيرى از مواهب زندگى است، و تنبلى و سستى، مايه محروميت و درماندگى مىباشد، ولى اين هم اشتباه است كه گمان كنيم: با