شده، همه حق است، و هيچ شك و ترديدى در آن نيست. «١»
تعبير به «مِثْلَ ما أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ» (همان گونه كه سخن مى‌گوئيد)، تعبير لطيف و حساب شده‌اى است كه از محسوس‌ترين اشياء سخن مى‌گويد؛ چرا كه گاهى خطا در باصره يا سامعه انسان واقع مى‌شود، اما در سخن گفتن چنين خطائى راه ندارد، كه انسان احساس كند سخن گفته در حالى كه سخن نگفته باشد، لذا قرآن مى‌گويد: همان اندازه كه سخن گفتن شما برايتان محسوس است و واقعيت دارد، رزق و وعده‌هاى الهى نيز همينگونه است!
از اين گذشته، مسأله سخن گفتن، خود يكى از بزرگ‌ترين روزى‌ها و مواهب پروردگار است، كه هيچ موجود زنده‌اى جز انسان از آن برخوردار نشده است، و نقش سخن گفتن در زندگى اجتماعى انسان‌ها و تعليم و تربيت و انتقال علوم و دانش‌ها و حل مشكلات زندگى بر كسى پوشيده نيست.
***
نكته‌ها:
١- داستان تكان دهنده «اصمعى»
«زمخشرى» در تفسير «كشاف» از «اصمعى» «٢»
نقل مى‌كند، از مسجد