بر مسأله رزق و وعده الهى در اين زمينه بوده باشد، و يا به معنى بهشت موعود؛ چرا كه در آيه ١٥ سوره «و النجم» مى‌خوانيم: عِنْدَها جَنَّةُ الْمَأْوى‌: «بهشت موعود نزد سدرة المنتهى در آسمان‌ها است»، و يا اشاره به هرگونه خير و بركت يا عذابى است كه از آسمان نازل مى‌گردد، و يا ناظر به همه اين مفاهيم است؛ چرا كه جمله «ما تُوعَدُون»، مفهومش وسيع و گسترده است.
به هر حال، اين سه آيه، ترتيب لطيفى دارد: آيه نخست، از عوامل وجود انسان در كره زمين سخن مى‌گويد، و آيه دوم، از خود وجود انسان، و آيه سوم، از عوامل دوام و بقاء او.
اين نكته نيز قابل توجه است: چيزى كه مانع بصيرت آدمى مى‌شود، و او را از مطالعه اسرار آفرينش، اسرار زمين و شگفتى‌هاى وجود خودش باز مى‌دارد، همان حرص براى روزى است، خداوند در آيه اخير، به انسان اطمينان مى‌دهد كه روزى او تضمين شده است، تا بتواند با خيال راحت، به شگفتى‌هاى جهان هستى بنگرد، و جمله «أَ فَلاتُبْصِرُون» در مورد او تحقق يابد.
***
لذا براى تأكيد اين مطلب، در آخرين آيه مورد بحث، سوگند ياد كرده مى‌گويد: «به خداى آسمان و زمين سوگند! كه اين مطلب حق است، درست همان گونه كه شما سخن مى‌گوئيد» «فَوَ رَبِّ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ ما أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ».
كار به جائى رسيده است كه خداوند، با آن عظمت و قدرتش، براى اطمينان دادن به بندگان شكاك، دير باور، ضعيف النفس و حريص، سوگند ياد مى‌كند كه آنچه به شما در زمينه رزق و روزى و وعده‌هاى ثواب و عقاب قيامت وعده داده