تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٧
آن گاه مىافزايد: «سوگند به ابرهائى كه بار سنگينى از باران با خود حمل مىكنند» «فَالْحامِلاتِ وِقْراً». «١»
***
«و سوگند به كشتىهائى كه بر رودخانههاى عظيم و صفحه درياها به آسانى به حركت در مىآيند» «فَالْجارِياتِ يُسْراً». «٢»
***
«و سوگند به فرشتگانى كه كارها را تقسيم مىكنند» «فَالْمُقَسِّماتِ أَمْراً».
در حديثى كه بسيارى از مفسران، در ذيل همين آيه آوردهاند، مىخوانيم:
«ابن كوّا» «٣»
روزى از على عليه السلام در حالى كه بر منبر خطبه مىخواند سؤال كرد: «منظور از «الذَّارِياتِ ذَرْواً» چيست؟ فرمود: بادها.
عرض كرد: «فَالْحامِلاتِ وِقْراً»؟ فرمود: ابرها.
عرض كرد: «فَالْجارِياتِ يُسْراً»؟ فرمود: كشتىها.
عرض كرد: «فَالْمُقَسِّماتِ أَمْراً»؟ فرمود: منظور فرشتگان است».
با اين حال، تفسيرهاى ديگرى است كه با اين تفسير قابل جمع است.
از جمله اين كه: منظور از «جارِياتِ يُسْراً» نهرهائى است كه به وسيله بارانها به جريان مىافتد، و منظور از «فَالْمُقَسِّماتِ أَمْراً»، ارزاقى است كه به واسطه فرشتگان از طريق كشاورزى تقسيم مىشود.