تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٦
تفسير:
سوگند به طوفانها و ابرهاى بارانزا!
بعد از سوره «و الصافات»، اين دومين سورهاى است كه با سوگندهاى مكرر آغاز مىشود، سوگندهائى پر معنى و تفكر آفرين، سوگندهائى بيداركننده و آگاهى بخش.
بسيارى ديگر از سورههاى قرآن، كه به خواست خدا در بحثهاى آينده با آن رو به رو مىشويم، چنين است.
و جالب اين كه، اين سوگندها غالباً مقدمهاى است براى بيان مسأله معاد، جز در موارد معدودى كه با مسأله توحيد و غير آن مربوط مىشود.
و نيز جالب اين كه، محتواى اين سوگندها ربط خاصى با محتواى رستاخيز دارد، و با ظرافت و زيبائى مخصوصى اين بحث مهم را از جوانب گوناگون تعقيب مىكند.
حقيقت اين است كه سوگندهاى قرآن- كه تعداد آن زياد است- يكى از چهرههاى اعجاز اين كتاب آسمانى و از زيباترين و درخشندهترين فرازهاى آن است، كه شرح هر كدام در جاى خود خواهد آمد.
در آغاز اين سوره، خداوند به پنج موضوع مختلف سوگند ياد كرده است كه چهار مورد آن پشت سر هم، و يك قسمت به صورت جداگانه آمده است.
نخست مىفرمايد: «سوگند به بادهائى كه ابرها را در آسمان به حركت در مىآورند، و گرد و غبارها و بذر گياهان و نطفههاى گلها را در روى زمين به هر سو مىپراكنند» «وَ الذَّارِياتِ ذَرْواً». «١»
***