اين سوره تكيه بر مسأله معاد و رستاخيز دارد، و باز گوشه ديگرى از آن را مطرح مى‌كند، و آن مسأله «نفخ صور» و «خروج مردگان از قبر» است.
مى‌فرمايد: «گوش فرا ده و منتظر روزى باش كه منادى از مكان نزديك ندا مى‌دهد» «وَ استَمِعْ يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ مِن مَّكانٍ قَرِيبٍ».
***
«روزى كه صيحه رستاخيز را به حق مى‌شنوند، آن روز، روز خروج است»! «يَوْمَ يَسمَعُونَ الصيْحَةَ بِالْحَقِّ ذَلِك يَوْمُ الخُرُوج».
مخاطب در «استمع» (گوش فرا ده) گرچه شخص پيامبر صلى الله عليه و آله است، ولى مسلماً مقصود همه انسان‌ها هستند.
و منظور از «گوش فرا دادن»، يا انتظار كشيدن است؛ زيرا كسانى كه در انتظار حادثه‌اى به سر مى‌برند كه با صداى وحشتناكى شروع مى‌شود، دائماً گوش فرا مى‌دهند، و منتظرند. و يا منظور، گوش فرا دادن به اين سخن الهى است، و معنى چنين مى‌شود: «اين سخن را بشنو! كه پروردگارت درباره صيحه رستاخيز مى‌گويد». «١»
اما اين منادى كيست؟ ممكن است ذات پاك خداوند باشد كه اين ندا را مى‌دهد، ولى به احتمال قوى‌تر، همان «اسرافيل» است كه در «صور» مى‌دمد، و در آيات قرآن نه با نام، بلكه با تعبيرات ديگرى به او اشاره شده است.
تعبير به «مَكانٍ قَرِيْبٍ»، اشاره به اين است كه اين صدا آن چنان در فضا پخش مى‌شود كه گوئى بيخ گوش همه است، و همه آن را يكسان از نزديك مى‌شنوند، امروز ما با وسائل مختلف مى‌توانيم سخن گوينده‌اى را كه در يك