اسرار عجيب و نظام‌هاى ويژه‌اش آفريده است، كه تفكر در يك گوشه‌اى از آن، مى‌تواند ما را به آفريننده توانائى كه دست قدرتش اين گردونه عظيم را به حركت در آورده، و نور حيات و زندگى را همه جا پاشيده است، رهنمون گردد.
موضوع خلقت آسمان‌ها و زمين، در «شش روز» كراراً در آيات قرآن آمده است. «١»
كلمه «يوم»- چنان كه قبلًا هم گفته‌ايم- در لغت عرب و معادل آن «روز» در لغت فارسى، و يا در سائر لغات در بسيارى از موارد به معنى دوران استعمال مى‌شود، نه به معنى بيست و چهار ساعت و يا دوازده ساعت، فى المثل مى‌گوئيم: «يك روز مردم در سايه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله زندگى مى‌كردند، و روز ديگر جبّاران «بنى اميّه» و «بنى عباس» بر مردم مسلط شدند».
پيدا است «روز» در اين تعبيرات به معنى «دوران» است، خواه يك سال باشد، يا صد سال، يا هزاران و يا ميليون‌ها سال يا مى‌گوئيم: «يك روز كره زمين يكپارچه آتش بود، روز ديگرى سرد شد، و آماده حيات»، تمام اين تعبيرات اشاره به دوران‌ها است.
بنابراين، از آيه فوق استفاده مى‌شود كه خداوند، آسمان‌ها و زمين و تمامى موجودات آنها را در شش دوران آفريده است. «٢»
بنابراين، جائى براى اين سؤال باقى نمى‌ماند كه قبل از آفرينش خورشيد و كره زمين، شب و روزى نبود تا خداوند عالم را در شش روز آفريده باشد.
***
بعد از ذكر دلائل مختلف معاد، و ترسيم صحنه‌هاى مختلفى از قيامت، به