تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٦
و از آنجا كه «تقوا» يك صفت روحانى و باطنى است، كه قبل از هر چيز، بايد در قلب و جان انسان، مستقر شود، و ممكن است مدعيان بسيار داشته باشد و متصفان كم، در آخر آيه مىافزايد: «خداوند دانا و آگاه است» «إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ».
پرهيزگاران را به خوبى مىشناسد، و از درجه تقوا و خلوص نيت و پاكى و صفاى آنها آگاه است، آنها را بر طبق علم خود گرامى مىدارد و پاداش مىدهد، مدعيان دروغين را نيز مىشناسد و كيفر مىدهد.
نكته:
١- ارزشهاى راستين و ارزشهاى كاذب
بدون شك، هر انسانى فطرتاً خواهان اين است كه موجود با ارزش و پر افتخارى باشد، و به همين دليل، با تمام وجودش براى كسب ارزشها تلاش مىكند.
ولى، شناخت معيار ارزش با تفاوت فرهنگها كاملًا متفاوت است، و گاه ارزشهاى كاذب، جاى ارزشهاى راستين را مىگيرد.
گروهى، ارزش واقعى خويش را در انتساب به «قبيله معروف و معتبرى» مىدانند، و لذا براى تجليل مقام قبيله و طائفه خود دائماً دست و پا مىكنند، تا از طريق بزرگ كردن آن، خود را به وسيله انتساب به آن، بزرگ كنند.
مخصوصاً در ميان اقوام جاهلى، افتخار به انساب و قبائل رائجترين افتخار موهوم بود، تا آنجا كه هر قبيلهاى خود را «قبيله برتر» و هر نژادى خود را «نژاد والاتر» مىشمرد، كه متأسفانه هنوز رسوبات و بقاياى آن در اعماق روح بسيارى از افراد و اقوام، وجود دارد.
گروه ديگرى مسأله مال و ثروت و داشتن كاخ و قصر و خدم و حشم و