تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٤
١٣ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ
ترجمه:
١٣- اى مردم! ما شما را از يك مرد و زن آفريديم و شما را تيرهها و قبيلهها قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد؛ (اينها ملاك امتياز نيست) گرامىترين شما نزد خداوند باتقواترين شماست؛ خداوند دانا و آگاه است!
تفسير:
تقوا، بزرگترين ارزش انسانى
در آيات گذشته، روى سخن به مؤمنان بود، و خطاب به صورت «يا ايُّهَا الَّذِيْنَ آمَنُوا»، و در ضمن آيات متعددى، آن چه كه يك «جامعه مؤمن» را با خطر روبرو مىسازد، بازگو كرد، و از آن نهى فرمود.
در حالى كه در آيه مورد بحث، مخاطب كل جامعه انسانى است، و مهمترين اصلى را كه ضامن نظم و ثبات است بيان مىكند، و ميزان واقعى ارزشهاى انسانى را در برابر ارزشهاى كاذب و دروغين مشخص مىسازد.
مىفرمايد: «اى مردم! ما شما را از يك مرد و زن آفريديم، و شما را تيرهها و قبيلهها قرار داديم، تا يكديگر را بشناسيد» «يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا».
منظور از آفرينش مردم، از يك مرد و زن، همان بازگشت نسب انسانها به «آدم» و «حوا» است، بنابراين، چون همه، از ريشه واحدى هستند، معنى ندارد