هر چيز آن را به خطر بيندازد، مانند آن است كه جان او را به خطر انداخته باشد، بلكه گاه ترور شخصيت، از ترور شخص، مهم‌تر محسوب مى‌شود، و اينجا است كه گاه گناه آن از قتل نفس، نيز سنگين‌تر است.
يكى از فلسفه‌هاى تحريم غيبت اين است كه: اين سرمايه بزرگ بر باد نرود، و حرمت اشخاص در هم نشكند، و حيثيت آنها را لكه‌دار نسازد، و اين مطلبى است كه اسلام آن را با اهميت بسيار تلقى مى‌كند.
نكته ديگر اين كه، «غيبت»، «بد بينى» مى‌آفريند، پيوندهاى اجتماعى را سست مى‌كند، سرمايه اعتماد را از بين مى‌برد، و پايه‌هاى تعاون و همكارى را متزلزل مى‌سازد.
مى‌دانيم اسلام براى وحدت و يكپارچگى جامعه اسلامى، و انسجام و استحكام آن، اهميت فوق‌العاده‌اى قائل است، هر چيز اين وحدت را تحكيم كند، مورد علاقه اسلام است، و هر چيز آن را تضعيف نمايد، منفور است، و غيبت يكى از عوامل مهم تضعيف است.
از اينها گذشته، «غيبت» بذر كينه و عداوت را در دل‌ها مى‌پاشد، و گاه سرچشمه نزاع‌هاى خونين و قتل و كشتار مى‌گردد.
خلاصه اين كه: اگر در اسلام غيبت به عنوان يكى از بزرگ‌ترين گناهان كبيره شمرده شده، به خاطر آثار سوء فردى و اجتماعى آن است.
در روايات اسلامى، تعبيراتى بسيار تكان دهنده در اين زمينه ديده مى‌شود، كه نمونه‌اى از آن را ذيلًا مى‌آوريم:
پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله فرمود: انَّ الدِّرْهَمَ يُصِيْبُهُ الرَّجُلُ مِنَ الرِّبا اعْظَمُ عِنْدَ اللَّهِ فِى الْخَطِيْئَةِ مِنْ سِتٍّ وَ ثَلاثِيْنَ زَنْيَةٍ، يَزْنِيْهَا الرَّجُلُ! وَ ارْبَى الرِّبا عِرْضُ الرَّجُلِ الْمُسْلِمِ!: «درهمى كه انسان از ربا به دست مى‌آورد، گناهش نزد