عيب‌جوئى با زبان است (شرح بيشتر پيرامون اين موضوع به خواست خدا در تفسير سوره «همزه» خواهد آمد).
جالب اين كه، قرآن در اين آيه با تعبير «أَنْفُسَكُمْ» به وحدت و يكپارچگى مؤمنان اشاره كرده، و اعلام مى‌دارد: همه مؤمنان به منزله نفس واحدى هستند، و اگر از ديگرى عيب‌جوئى كنيد، در واقع از خودتان عيب‌جوئى كرده‌ايد!.
و بالاخره در مرحله سوم مى‌افزايد: «و يكديگر را با القاب زشت و ناپسند ياد نكنيد» «وَلاتَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ».
بسيارى از افراد بى بند و بار در گذشته و حال، اصرار داشته و دارند كه بر ديگران القاب زشتى بگذارند، و از اين طريق آنها را تحقير كنند، شخصيتشان را بكوبند، و يا احياناً از آنان انتقام گيرند، و يا اگر كسى در سابق كار بدى داشته، سپس توبه كرده و كاملًا پاك شده، باز هم لقبى كه بازگو كننده وضع سابق باشد، بر او بگذارند.
اسلام، صريحاً از اين عمل زشت نهى مى‌كند، و هر اسم و لقبى را كه كوچك‌ترين مفهوم نامطلوبى دارد، و مايه تحقير مسلمانى است، ممنوع شمرده.
در حديثى آمده است: «روزى «صفيه» دختر «حيى ابن اخطب» (همان زن يهودى كه بعد از ماجراى «فتح خيبر» مسلمان شد و به همسرى پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله در آمد) خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد در حالى كه اشك مى‌ريخت، پيامبر صلى الله عليه و آله از ماجرا پرسيد، گفت: «عايشه» مرا سرزنش مى‌كند و مى‌گويد: اى يهودى‌زاده! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: چرا نگفتى پدرم «هارون» است، و عمويم «موسى‌»، و همسرم «محمّد» صلى الله عليه و آله؟ و در اينجا بود كه اين آيه نازل شد». «١»
به همين جهت، در پايان آيه مى‌افزايد: «بسيار بد است كه بر كسى بعد از