همان گونه كه «عباس بن عبدالمطلب» نيز در جنگ «حنين» به فرمان پيامبر صلى الله عليه و آله، با صداى بلند، فراريان را دعوت به بازگشت نمود.
***
آيه بعد، براى تأكيد بيشتر روى اين موضوع، پاداش كسانى را كه به اين دستور الهى عمل مى‌كنند، و انضباط و ادب را در برابر پيامبر صلى الله عليه و آله رعايت مى‌نمايند، چنين بيان مى‌كند: «آنها كه صداى خود را نزد رسول خدا كوتاه مى‌كنند، كسانى هستند كه خداوند، قلوبشان را براى تقوا خالص و گسترده ساخته، و براى آنها آمرزش و پاداش عظيمى است» «إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْواتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوى‌ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ ظِيمٌ». «١».
«يَغُضُّونَ» از ماده «غَضّ» (بر وزن حظّ)، به معنى كم كردن و كوتاه نمودن نگاه، يا صدا است، و نقطه مقابل آن، خيره نگاه كردن، و صدا را بلند نمودن است.
«امْتَحَنَ» از ماده «امْتِحان»، در اصل به معنى ذوب كردن طلا و نقره و گرفتن ناخالصى آن است، و گاه به معنى «گستردن چرم» نيز آمده، ولى بعداً در معنى آزمايش به كار رفته است، مانند آيه مورد بحث، آزمايشى كه نتيجه آن خلوص قلب و گستردگى آن براى پذيرش تقوا است.
قابل توجه اين كه: در آيه قبل، تعبير به «نبىّ» شده، و در اينجا تعبير به «رسول اللَّه»، و هر دو، گويا اشاره به اين نكته است كه: پيامبر صلى الله عليه و آله از خود چيزى ندارد، او فرستاده خدا و پيام‌آور او است، اسائه ادب در برابر او، اسائه ادب نسبت به خدا است، و رعايت ادب نسبت به او، رعايت نسبت به خداوند است.