***
آيه بعد، اشاره به دستور دوم كرده، مى‌گويد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! صداى خود را فراتر از صداى پيامبر نكنيد، در برابر او بلند سخن نگوئيد، و داد و فرياد نزنيد، آن گونه كه بعضى از شما در برابر بعضى مى‌كنند، مبادا اعمال شما حبط و نابود گردد، در حالى كه نمى‌دانيد» «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاتَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَ لاتَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمالُكُمْ وَ أَنْتُمْ لاتَشْعُرُونَ».
جمله اول، «لاتَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ ...» اشاره به اين است، كه صدا را بلندتر از صداى پيامبر صلى الله عليه و آله نكنيد، كه اين خود يك نوع بى‌ادبى در محضر مبارك او است، پيامبر صلى الله عليه و آله كه جاى خود دارد، اين كار در برابر پدر و مادر و استاد و معلم نيز خلاف احترام و ادب است.
اما جمله «لاتَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ ...»، ممكن است تأكيدى بر همان معنى جمله اول باشد، يا اشاره به مطلب تازه‌اى، و آن ترك خطاب پيامبر صلى الله عليه و آله با جمله «يا مُحَمَّدُ»، و تبديل آن به «يا رَسُولَ اللَّهِ».
اما جمعى از مفسران، در تفاوت بين اين دو جمله چنين گفته‌اند: جمله اول، ناظر به زمانى است كه مردم با پيامبر صلى الله عليه و آله هم سخن مى‌شوند، كه نبايد صداى خود را از صداى او برتر كنند، و جمله دوم، مربوط به موقعى است كه پيامبر صلى الله عليه و آله خاموش است و در محضرش سخن مى‌گويند، در اين حالت نيز نبايد صدا را زياد بلند كنند.
جمع ميان اين معنى، و معنى سابق نيز مانعى ندارد و با شأن نزول آيه نيز سازگار است. و به هر حال ظاهر آيه بيشتر اين است كه دو مطلب متفاوت را بيان مى‌كند.