مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، چيزى را در برابر خدا و رسولش مقدم نشمريد، و تقواى الهى پيشه كنيد، كه خداوند شنوا و داناست» «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاتُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ».
منظور از مقدم نداشتن چيزى در برابر خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله پيشى نگرفتن بر آنها در كارها، و ترك عجله و شتاب در مقابل دستور خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله است.
گرچه بعضى از مفسران خواسته‌اند، مفهوم آيه را محدود كنند، و آن را منحصر به انجام عبادات قبل از وقت، يا سخن گفتن قبل از سخن پيامبر صلى الله عليه و آله و امثال آن بدانند، ولى، روشن است: آيه مفهوم وسيع و گسترده‌اى دارد، و هر گونه پيشى گرفتن را در هر برنامه‌اى شامل مى‌شود. «١»
مسئوليت انضباط «رهروان»، در برابر «رهبران»، آن هم يك رهبر بزرگ الهى، ايجاب مى‌كند كه در هيچ كار، و هيچ سخن و برنامه، بر آنها پيشى نگيرند، و شتاب و عجله نكنند.
البته، اين بدان معنا نيست كه اگر پيشنهاد يا مشورتى دارند، در اختيار رهبر الهى نگذارند، بلكه منظور، جلو افتادن و تصميم گرفتن و انجام دادن پيش از تصويب آنها است، حتى نبايد درباره مسائل، بيش از اندازه لازم سؤال و گفتگو كرد، بايد گذاشت، رهبر خودش به موقع مسائل را مطرح كند، آن هم رهبر معصوم كه از چيزى غفلت نمى‌كند، و نيز اگر كسى سؤالى از او مى‌كند، نبايد ديگران پيش‌قدم شده، پاسخ سؤال را عجولانه بگويند، در حقيقت همه اين معانى در مفهوم آيه جمع است.