فَاسْتَوى‌ عَلى‌ سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ». «١»

«شطأ» به معنى «جوانه» است، جوانه‌هائى كه از پائين ساقه و كنار ريشه‌ها بيرون مى‌آيد.
«آزَر» از ماده «موازره» به معنى معاونت است.
«اسْتَغْلَظَ» از ماده «غلظت» به معنى سفت و محكم شدن است.
جمله «اسْتَوى‌ عَلى‌ سُوقِهِ» مفهومش اين است، به حدى محكم شده كه بر پاى خود ايستاده (توجه داشته باشيد كه «سوق» جمع «ساق» است).
تعبير «يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ» يعنى به حدى از نمو سريع و جوانه‌هاى زياد، و محصول وافر رسيده، كه حتى كشاورزانى كه پيوسته با اين مسائل سر و كار دارند، در شگفتى فرو مى‌روند.
جالب اين كه: در توصيف دوم كه در «انجيل» آمده نيز، پنج وصف عمده براى مؤمنان و ياران محمّد صلى الله عليه و آله ذكر شده است (جوانه زدن- كمك كردن براى پرورش- محكم شدن- بر پاى خود ايستادن- نمو چشمگير اعجاب‌انگيز).
در حقيقت، اوصافى كه در «تورات» براى آنها ذكر شده، اوصافى است كه ابعاد وجود آنها را از نظر عواطف، اهداف، اعمال و صورت ظاهر بيان مى‌كند، و اما اوصافى كه در «انجيل» آمده، بيانگر حركت و نمو و رشد آنها در جنبه‌هاى مختلف است (دقت كنيد).
آرى، آنها انسان‌هائى هستند با صفات والا كه آنى از «حركت» باز