«تَزَيَّلُوا» از ماده «زوال» در اينجا به معنى جدا گشتن و متفرق شدن است.
از روايات متعددى كه از طرق شيعه و اهل سنت، ذيل اين آيه نقل شده، استفاده مى‌شود كه، منظور از آن، افراد با ايمانى بودند كه در صلب كفار قرار داشتند، خداوند به خاطر آنها، اين گروه كفار را مجازات نكرد.
از جمله در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: «كسى از امام عليه السلام سؤال كرد:
مگر على عليه السلام در دين خداوند قوى و با قدرت نبود؟ فرمود: آرى، قوى بود، عرض كرد: پس چرا بر اقوامى (از افراد بى‌ايمان و منافق) مسلط شد، اما آنها را از ميان نبرد؟ چه چيز مانع بود؟.
فرمود: يك آيه در قرآن مجيد!
سؤال كرد: كدام آيه؟
فرمود: اين آيه كه خداوند مى‌فرمايد: لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذاباً أَلِيماً: «اگر مؤمنان و كفار (در مكّه) از هم جدا مى‌شدند، كافران را عذاب دردناكى مى‌كرديم».
سپس افزود: انَّهُ كانَ لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَدائِعُ مُؤْمِنُونَ فِى اصْلابِ قَوْمٍ كافِرِيْنَ وَ مُنافِقِيْنَ، وَ لَمْ‌يَكُنْ عَلِىٌّ عليه السلام لِيَقْتُلَ الآباءَ حَتّى‌ تَخْرُجَ الْوَدائِعُ! ... وَ كَذلِكَ قائِمُنا اهْلَ الْبَيْتِ لَنْ‌يَظْهَرَ ابَداً حَتّى‌ تَظْهَرَ وَدائِعُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ!: «خداوند وديعه‌هاى با ايمانى در صلب اقوام كافر و منافق داشت، و على عليه السلام هرگز پدران را نمى‌كشت تا اين ودايع ظاهر گردد ... و همچنين قائم ما اهل‌بيت عليهم السلام، ظاهر نمى‌شود تا اين ودايع آشكار گردد». «١»
يعنى خدا مى‌داند كه گروهى از فرزندان آنها در آينده با اراده و اختيار خود،