کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٩٠ - ذكر كنيت آن حضرت صلوات الله عليه

سيزده سال، بعد از آن هجرت كرد بمدينه و اقامت نمود با آن حضرت ده سال، و بعد از آن سى سال ديگر زندگانى فرمود.

و در شب جمعه بدار القرار انتقال نمود، و قبر مباركش در غرى است، و كنيتش ابو الحسن و ابو الحسين، و لقبش سيد الوصيين، و قائد الغر المحجلين، و امير المؤمنين، و صديق اعظم، و فاروق اكبر، و قسم النار، و وصى، و حيدر، و ابو تراب.

پس نظر اعتبار در اين كتاب گمار كه مصنف و كاتب او از اعيان اصحاب احمد بن حنبل‌اند و اعتراف كردند كه صديق اكبر و فاروق اعظم آن حضرتست، و حال آنكه غير او را بر او تفضيل ميكنند كه مراتب او از جميع وجوه از مراتب آن حضرت فروترست، و خود مى‌گويند كه آن حضرت اكبر و اعظم است، اين امريست عجيب و صورتيست غريب.

ذكر كنيت آن حضرت صلوات اللَّه عليه‌

كنيت آن حضرت ابو الحسن، و ابو الحسين، و ابو تراب است، خوارزمى رحمه اللَّه آورده كه امير المؤمنين (ع) ميفرمود: كه امام حسن ٧ در حيات پيغمبر ٦ مرا أبو الحسين ميخواند و امام حسين (ع) در آن وقت مرا ابو الحسن و ايشان رسول اللَّه را پدر ميديدند، و چون آن حضرت رحلت فرمود مرا هر كس پدر خود ميخواند.

و نقل كردم از كتاب خوارزمى نيز آنچه نقل نمودم از كتاب مناقب ابن مردويه روايت از جابر رضى اللَّه عنه گفتى: شنيدم از پيغمبر ٦ سه روز پيش از وفات آن حضرت كه ميفرمود بأمير المؤمنين ٧ كه: سلام بر تو اى پدر ريحانتين، من وصيت ميكنم ترا بدو ريحان بوستان‌