کشف الغمة ت و شرح زوارهای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٩٥ - و ديگر غزوه حنين است
الا نه كس از بنى هاشم كه دهم ايشان ايمن بن ام ايمن بود، او خود كشته شد و آن نه كس با پيغمبر ثبات قدم ورزيدند تا بعد از آن ديگر از مسلمانان آمدند و با ايشان ملحق شدند و كرات از آن ايشان بود بر مشركان و از براى اعجاب ابو بكر بكثرت حضرت عزت آيت فرستاد كه:
لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ وَ يَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ فَلَمْ تُغْنِ عَنْكُمْ شَيْئاً وَ ضاقَتْ عَلَيْكُمُ الْأَرْضُ بِما رَحُبَتْ ثُمَّ وَلَّيْتُمْ مُدْبِرِينَ، ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ.
يعنى بدرستى كه يارى كرد خداى تعالى شما را اى مؤمنان در موطنهاى بسيار و در موطن رز و حنين چون بشگفت آورد شما را بسيارى لشكر شما پس دفع نكرد از شما آن كثرت شما چيزى را از صولت دشمن و تنگ شد بر شما زمين آن وادى با فراخى و گشادگى كه داشت پس پشت بر دشمن كرديد و برگشتيد از حرب در حالتى كه هزيمتكنندگان بوديد پس فرستاد خداى تعالى چيزى كه سبب سكون و آرام دلهاى شما شد كه مراد على بن ابى طالب است (ع) بر رسول او و بر مؤمنان.
و آنان كه از بنى هاشم با پيغمبر ثبات قدم ورزيدند امير المؤمنين (ع) بود كه با شمشير كشيده پيش پيغمبر ايستاده بود، و عباس بن عبد المطلب كه بر يمين آن حضرت بود، و فضل بن عباس كه بر يسارش بود، و ابو سفيان بن حارث بن عبد المطلب كه لجام استر آن حضرت را گرفته بود كه آن حضرت بميان دشمنان نرود، و نوفل بن حارث، و ربيعة بن حارث، و عبد اللَّه بن زبير بن عبد المطلب، و عتبه و معتب پسران ابى لهب در گرد آن حضرت ايستاده بودند.
و مالك بن عباده غافقى در اين باب بيتى چند گفته:
|
لم يواس النبى غير بنى |
هاشم عند السيوف يوم حنين |
|
|
هرب الناس غير تسعة رهط |
فهم يهتفون بالناس اين |
|