کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٥٣ - ذكر در بيان غزارت و كثرت علم آن حضرت

او بر جبين خود رسانيد، امير المؤمنين گفت: يا رسول اللَّه ديدم كارى را كه بجاى آوردى كه پيش از اين آن نميكردى، فرمود كه: چه چيز مرا مانع آيد كه از اين قبيل نسبت بتو بجاى نياورم، چه تو حق تبليغ رسالت مرا بمردم خواهى رسانيد، و صوت مرا بايشان خواهى شنوانيد، و مبين خواهى كرد اختلافى كه در ميان ايشان باشد بعد از من.

و نيز در مناقب از ابى ذر روايت ميكند كه من با رسول اللَّه ٦ بودم در مقبره از مقابر بقيع آن حضرت فرمود كه: بحق آن خداى كه جان من در قبضه قدرت اوست كه در ميان شما مرديست كه مقاتله كند بعد از من بر تأويل قرآن همچنان كه من مقاتله كردم مشركان را بر تنزيل قرآن، و آن جماعت كه على بن ابى طالب با ايشان مقاتله نمايد شهادت أن لا اله الا اللَّه گويند، و بر مردم آن مقاتله كبير نمايد چنانچه زبان طعن دراز كنند بر ولى اللَّه، و نامرضى ايشان باشد آن عمل همچنان كه نامرضى موسى (ع) بود امر كشتى و قتل غلام و امر ديوار كه كشتى را خضر (ع) سوراخ كرد و پسر را كشت و ديوار را قايم ساخت و آن مرضى موسى نبود، و اراده آن حضرت از اين مرد على بن ابى طالب ٧ بود.

و در كتاب مناقب از حارث أعور كه صاحب رأيت امير المؤمنين (ع) بود نقل ميكند كه رسيد بما كه پيغمبر ٦ در ميان جمعى از اصحاب خود فرمود كه: بنمايم بشما آدم را بعلمى كه او را بود، و نوح را در فهم، و ابراهيم را در حكمت پس نگذشت بسيارى كه امير المؤمنين (ع) آنجا حاضر شد، ابو بكر گفت: يا رسول اللَّه مقايسه فرمودى مردى را بسه كس از پيغمبران بزرگ خوشا خوشا آن مرد چه كس است آن حضرت فرمود كه: نمى‌شناسى او را گفت: خدا و رسول او داناترند، فرمود