کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٧٠ - فصل

و روايت كنند از على بن حسين امام زين العابدين ٧ كه روزى در مجلس ميفرمود:

كه اى گروه مردمان هر خاموشى كه درو فكرى نيست پس آن تباه است، و هر كلامى كه درو ذكرى نيست پس آن بيهوده است، بدانيد و آگاه باشيد كه حق سبحانه و تعالى ياد ميكند جماعتى را بسبب پدران و محافظت مينمايد و نگاه ميدارد أبناء را بآباء چنانچه در كلام خود ياد كرده كه‌ وَ كانَ أَبُوهُما صالِحاً كه حضرت خضر را ٧ فرستاد و حفظ اموال آن دو يتيم كرد كه در زير زمين مدفون بود، بآن كه تجديد آن علامت كرد تا مال ايشان ضايع نشود زيرا كه يكى از پدران ايشان سمت صلاح داشته، از پدران بزرگوار بمن رسيده است كه آن صالح از پدر دهم آن دو يتيم بوده، و ما خود عترت رسول الهيم، پس ما را محافظت كنيد براى روح رسول اللَّه ٦ و رعايت جانب ما را فرو مگذاريد، پس از هر جانب در اين مجلس فغان و گريه برخاست.

و ابن عباس رضى اللَّه عنهما روايت كند كه من از پيغمبر ٦ باين دو گوش خود شنيدم و الا كر بادا كه ميفرمود كه: من مثل يك درختم كه روينده است در بهشت، و فاطمه بار آن درخت است، و على بار دهنده اوست، و حسن و حسين ثمره آن درختند، و محبان اهل بيت برگهاى آن درخت حقا حقا كه چنين است، «و صاحب كتاب فردوس نيز اين حديث روايت كرده».

و روايتست از جابر بن عبد اللَّه كه حضرت رسول ٦ فرمود كه: بهشت عنبر سرشت مشتاق چهار كس است از اهل من كه بتحقيق دوست ميدارد ايشان را خداى تعالى و أمر فرموده مرا بدوست داشتن ايشان كه آنها: على بن ابى طالب است و حسن و حسين و مهدى صلى اللَّه عليهم، و مهدى كسى است كه عيسى بن مريم در پى او نماز بگذارد.