کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٨٩ - ذكر نسب امير المؤمنين(ع) از قبل پدر

يعنى اين نسب پاكيزه كه در ميان انساب خلائق ظهور يافته مثل آفتاب عالم تاب است در ميان كواكب انساب و شمس چون طالع شد پس نمى‌ماند از كواكب الا غائب شود و متوارى گردد در نقاب حجاب.

و نيز او آورده كه من سه بيت را يافتم بخط زجاج نصرانى در مدح امير المؤمنين گفته و آن اينست:

يعنى امير المؤمنين (ع) حجت قاطعه است و غير از آن حضرت بعد از پيغمبر ديگرى در خلافت طمع نكند كه مركز دائره خلافت آن حضرت است و مر او راست نسب عالى، و در اسلام و تصديق قول نبى از همه سابق است و جميع فضائل در او مجتمع، و اگر ميبودم من كه دوست ميداشتم و اختيار ميكردم ملتى را غير ملت خود نمى‌بودم من مگر مسلمانى كه از شيعه آن حضرت مى‌بودم يعنى مؤمنى شيعه.

و مؤلف رحمه اللَّه ميفرمايد كه نقل كردم از كتاب مواليد ائمه : كه تصنيف ابن خشاب است و بخط ابن وضاح كه:

امير المؤمنين (ع) در وقت رحلت شصت و پنج ساله بوده، و چهل سال از هجرت گذشته بود، در محل نزول وحى به نبى دوازده ساله بوده، و اقامت فرمود با نبى ٦ در مكه‌