کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٢٤ - در بيان زهد آن حضرت در دنيا و قناعت و عبادت او(ع)

و ديگر ثعلبى و واحدى و غير ايشان از علماى تفسير آورده‌اند كه أغنيا بسيار شدند و بر فقرا غلبه ميكردند به پيغمبر و چيزها مى‌پرسيدند و بسيار مى‌نشستند تا خاطر مبارك پيغمبر از آن بتنگ آمد آيت در اين باب نازل شد كه‌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً ذلِكَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ أَطْهَرُ.

يعنى اى گروه مؤمنان چون خواهيد كه راز گوئيد با رسول اللَّه پس پيش فرستيد يعنى بدهيد پيش از راز گفتن خود صدقه بمستحقان، اين صدقه دادن پيش از راز گفتن بهتر است مر شما را كه طاعت بيفزايد و پاكيزه‌تر براى آنكه گناهان را محو كند.

چون پيش از نجوى امر بصدقه شد آنهائى كه أهل عسرت و تنگى بودند چيزى نمييافتند براى صدقه و اغنيا خود بخل مى‌ورزيدند آن حضرت را خفت تمام حاصل شد.

و امير المؤمنين (ع) فرمود كه: آيتى در قرآن هست كه هيچ كس بآن عمل نكرده نه پيش (ج ١٤)