کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٢٣ - در بيان زهد آن حضرت در دنيا و قناعت و عبادت او(ع)

پيغمبر ٦ در نماز اين حالت را مشاهده فرمود، چون پيغمبر ٦ از نماز فارغ شد فرمود كه: بار خدايا برادر من موسى از تو درخواست كرد كه اى پروردگار من گشاده گردان براى من سينه مرا تا در وى گنجد آنچه بمن وحى ميكنى! و آسان كن براى من كار مرا كه تبليغ رسالت است، و بگشاى گره را از زبان من تا فهم كنند سخنان مرا، و پديد كن از براى من يارى دهنده از كسان من هارون را كه برادر من است، محكم كن بوى پشت مرا، و انباز كن او را در نبوت من؛ آيات الهى بآن ناطق گشت كه زود باشد كه محكم كنيم بازوى ترا به برادر تو، و بدهيم مر شما را غلبه و تسلطى بر أعادى كه دست تغلب ايشان بشما نرسد بدلايل قدرت ما، بار خدايا من نبى توام كه محمدم وصفى و حبيب توام؛ پس سينه مرا بوحى خود گشاده گردان، و كار مرا بر من آسان ساز، و مقرر كن براى من يارى دهنده از اهل من على را كه پشت من باو محكم شود.

ابو ذر گفت كه: پيغمبر ٦ اين كلام را هنوز تمام نكرده بود كه جبرئيل از نزد رب جليل نزول اجلال يافته گفت يا محمد بخوان كه‌ إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ‌ يعنى جز اين نيست كه ولى شما خداى تعالى است و رسول او، و آنانى كه ايمان آورده‌اند و بپاى مى‌دارند نماز را و مى‌دهند زكاة را و حال آنكه ايشان راكعانند در نماز، و لفظ جمع آورد از براى ترغيب مردم بمثل اين فعل، و اين مخصوص آن حضرت است كه دو عبادت عظيمه بدنيه و ماليه در يك وقت جمع كرد تا از براى شرف او باين اختصاص آيات الهى نازل شد چه ديگرى را اين اختصاص نبوده نه پيش از او و نه بعد از او