کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢١٧ - در بيان زهد آن حضرت در دنيا و قناعت و عبادت او(ع)

در بيان زهد آن حضرت در دنيا و قناعت و عبادت او (ع)

خوارزمى در مناقب آورده نقل از أبى مريم كه او گفت كه: من شنيدم از عمار بن ياسر كه او گفت كه: من شنيدم از پيغمبر ٦ كه مى‌فرمود كه: أى على بدرستى كه خداى تعالى ترا زينتى داده كه هيچ كس ديگر را از عباد بآن زينت مزين نساخته، و آن أحب است بسوى حقتعالى كه زهد و ترك تست دنيا را كه آن را دشمن مى‌دارى و أصلا نظر التفات بجانب او نمى‌كنى، و دوست ميگردانى بخود فقرا را و راضى مى‌شوى بآن كه ايشان اتباع تو باشند و ايشان راضى مى‌شوند بآن كه تو پيشواى ايشان باشى، أى على خوشا حال كسى كه ترا دوست دارد و بر آن قول صادق باشد، و واى بر آن كسى كه ترا دشمن دارد و بر تو كاذب باشد، أما آنان كه دوست خالص صادق تواند ايشان برادران تواند در دين تو و شريكان تو در خلد برين، و آنان كه دشمنان تواند و با تو در مقام كذب و نفاق‌اند بر خداى تعالى فرض و لازم گشته كه ايشان را بدارد در قيامت در مقام كذابين.

عبد اللَّه بن ابى الهذيل گويد كه: من امير المؤمنين (ع) را ديدم كه پيراهن در برداشت آستين كوتاه كه چون بكشيدى تا بناخن مباركش برسيدى و چون فرو گذاشتى تا به نيمه دست بودى.

عمر بن عبد العزيز گفته كه: ما ندانستيم و نشنيديم هيچ كس را بعد از پيغمبر كه او زاهدتر بوده باشد از على بن ابى طالب (ع).