کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٤٩ - و از وقايع عظمى و حوادث كبرى آن ليلة الهرير بود

است گفتند: لابد است از او، آن حضرت فرمود: كه چون ابا ميكنيد پس باد كنيد آنچه گفتيم و گفتيد.

و اختيار كردن ابو موسى از فريب عمرو بود كه بوى ساخته بودند كه آن حضرت را عزل كند و معاويه را نصب نمايد، اين احوال در كتب سير و تواريخ مشهور است، و اين كتاب گنجايش تفصيل آن ندارد، غرض وصف مواقف امير المؤمنين (ع) بود، و نجدت و شجاعت آن حضرت، و جفا كه او از دو نان كشيده و تعديد مناقب و ذكر مدايح او ٦ و ملخص آن مذكور ميگردد كه:

معاويه غاويه وقتى كه عزم جزم كرد بر قتال امير المؤمنين (ع) آن حال بچه كيفيت بود آورده‌اند كه بخاصان و اهل اعتماد خود مشورت كرد در باب قتال بآن حضرت، ايشان گفتند كه: اين امر عظيم است و كار جسيم، بى‌مشورت و مصلحت عمرو عاص صورت نبندد كه او يگانه عصر است در حيله و مكر، و دلهاى اهل شام با اوست، و او فريب دهنده است نه فريب خورنده، معاويه گفت راست گفتيد و ليكن او از دوستان و يك رنگان على است ميترسم كه از اين امتناع نمايد، خواص آن بى‌اخلاص گفتند: او را بمال و مصر فريب ده، آن را تلقى نموده.

نامه نوشت بعمرو عاص كه: اين نامه‌ايست از معاوية بن ابى سفيان كه او خليفه عثمان بن عفان بود، كه او امام مسلمانان و خليفه رسول اللَّه ٦ و ختن و صاحب جيش او بود، بواسطه عدم ناصر و كثرت خاذل كه خانه او را محاصره كرده بودند به تشنگى و ظلم در محارب مقتول شد باسياف فسقه، بسوى عمرو عاص صاحب رسول اللَّه ٦ و ثقه و امير لشكر او بذات السلاسل صاحب رأى‌