کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٢١ - فصل

و اين دليل است بر آنكه هر كه بعد از اين حكم اذعان نمايد و قبول نكند خلافت و امامت امير المؤمنين (ع) را، كافر است، و آن روز بغايت كرم بود چنانچه تفصيل آن سابقا مذكور شد.

و چون امير المؤمنين (ع) را با خود بمنبر برد بآواز بلند فرمود كه: اى معشر خلايق آيا من أولى نيستم بشما از نفسهاى شما؟ همه گفتند: بلى يا رسول اللَّه، فرمود كه: هر كه من مولاى اويم پس على مولاى اوست، بعد از آن گفت: بار خدايا دوست دار هر كه او را دوست دارد، و دشمن دار هر كه او را دشمن دارد، و يارى كن هر كه او را يارى كند، و فرو گذار هر كه او را فرو گذارد.

و بعد از آن از منبر فرود آمده نماز ظهر با جماعت گذارد و أمر فرمود كه خيمه در برابر خيمه آن حضرت نصب كنند و امير المؤمنين (ع) آنجا بنشيند و مسلمانان فوج فوج بروند به تهنيت و مباركباد او، و بر وى سلام كنند، و او را بأمير المؤمنين بخوانند؛ پس چنين كردند بعد از آن ازواج خود را و ديگر زنان خود را باين أمر فرمود، ايشان نيز امتثالا لأمر الرسول چنين كردند، و عمر برخاسته اظهار سرور كامل نمود و گفت گوارا و مباركباد ترا أى على بامداد كردى مولى من و مولى هر مؤمن و مؤمنه.

و حسان بن ثابت اذن يافته بيتى چند در اين باب گفته و آنها اينست: