کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥٢٠ - فصل

(ع) از أصحاب رسول اللَّه ٦ كه ايراد كنم شرف محل ايشان را از ارتفاع و خضوع و خشوع و آنچه لا بد است از مشابهت ميان تابع و متبوع.

سلمان رحمه اللَّه روايت كند كه پيغمبر ٦ بيعت داده بود ما را بر نصايح أهل اسلام و اتمام او بدوستى على بن ابى طالب (ع).

و از ابى عبد اللَّه جعفر بن محمد الصادق (ع) روايتست كه خداى تعالى ضامن شده از براى مؤمن ضمانى كه سازد او را در جوار مقربان خود، گفتند: آن كدام است؟ فرمود كه: آن آنست كه اقرار كند مر خداى تعالى را بربوبيت، و مر محمد را ٦ بنبوت، و مر على بن ابى طالب (ع) را بامامت، و ادا كند آنچه بر او فرض شده از عبادت گفتند: و اللَّه كه اين از كرامتى است كه مانند نميتوان كرد از كرامتى كه براى آدميان مقرر است، بعد از آن فرمود: عمل اندك بجاى آريد و تنعم بسيار بكنيد.

و نيز از او منقولست در قول حق جلا و علا كه‌ وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ‌ كه نجم رسول اللَّه است ٦ و علامات ائمه هدى (ع) كه بعد از او بودند كه بنور خود مردم را هدايت ميكنند و از ظلمات مى‌رهانند اگر پيروى كنند.

و از على بن موسى (ع) مرويست كه او از آباى بزرگوار خود روايت كرده كه پيغمبر ٦ فرمود كه: حرام است بهشت بر كسى كه بر أهل بيت من ظلم كرده باشد، و ايشان را بقتل آورده و مقاتله نموده و معرض بوده باشد بر ايشان، و زبان بناسزاى ايشان گشوده بود، ايشان را