کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥١٠ - فصل

يا ابن عباس بخدائى كه مرا مبعوث گردانيده به پيغمبرى كه غضب الهى بغايت اشتداد يافته بر دشمنان على آنچنان غضبى كه متوجه جماعتى است كه از براى حق تعالى ولد پيدا ميكنند.

يا ابن عباس اگر ملائكه مقربين و انبياء مرسلين اجتماع نمايند بر بغض او- اين خود هرگز نخواهد بود بر سبيل فرض است- هر آينه حق تعالى ايشان را عذاب خواهد فرمود بدوزخ.

گفتم يا رسول اللَّه هيچ كس باشد كه بغض او داشته باشد؟

فرمود كه: بلى جماعتى از امت من بغض او داشته باشند و ايشان را نصيبى از اسلام نباشد يا ابن عباس علامت بغض ايشان آن باشد كه تفضيل كنند كسى را كه دون او باشد بر او، بخدا كه مخلوق نشده پيغمبر كه از من گرامى‌تر باشد نزد خداى تعالى، و آفريده نشده وصى كه از وصى من بهتر باشد نزد او كه على بن أبى طالب است.

ابن عباس گويد كه: هميشه بود كه رسول اللَّه ٦ مرا بر دوستى او ميفرمود و وصيت مينمود، و نزد من هيچ عملى از آن بزرگتر نبود.

ابن عباس گويد كه: مدتها گذشت بر اين و رسول اللَّه را وفات نزديك شد من رفتم و گفتم: يا رسول اللَّه فداك ابى و امى نزديك شده أجل تو ما را بچه أمر ميفرمائى؟

فرمود كه: يا ابن عباس مخالفت كن كسى را كه با على مخالفت مينمايد، و مخالف را ظهير و نصير مباش، و دوست مگير.

گفتم: يا رسول اللَّه پس چرا أمر نميفرمائى مردم را بترك مخالفت او؟

مى‌گويد كه: آن حضرت بسيار گريست بمرتبه كه بيهوش شد، آنگاه گفت اى پسر عباس‌