کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٢٠ - فصل

شايد كه زياده از پنجاه موضع باشد.

و چون آن حضرت مناسك حج بجاى آورد و با شركت امير المؤمنين (ع) قربانى كردند با آن همه مردم از اطراف و جوانب طلب فرموده بود بحج هيچ كدام را رخصت نداده متوجه مدينه شد، در راه چون بغدير خم رسيدند با وجود آنكه جاى نزول نبود از جهت كمى آب و علف فرود آمدند، و جميع مسلمانان نيز در نزول موافقت كردند.

غرض آن حضرت آن بود كه پيش از آنكه مردم متفرق شوند بموجب وحى الهى كه پيش از آن شده بود امير المؤمنين را (ع) بخلافت و امامت نصب نمايد در حضور اين جماعت كثير تا كسى بعد از او بر او انكار نكند، و اگر از اين محل تجاوز ميكردند مردم متفرق گشته هر كسى بمنزل خود مى‌رفت.

و آيتى كه در سابق سمت نزول يافته بود در اين باب كه بى‌توقف حكم آن را بخلايق برساند اينست كه‌ يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ‌.

يعنى اى فرستاده بر حق برسان بكافه خلايق آنچه فرود آمده بتو از پروردگار تو يعنى امامت و خلافت امير المؤمنين (ع) و اگر چنين نكردى و آن را نرسانيدى پس تبليغ نكردى رسالت او را چه كتمان وحى بر تو روا نيست، و حق سبحانه و تعالى ترا نگاه مى‌دارد از شر مردمان.

در اين تأكيد و مبالغه است بآن كه تخويف فرموده بتأخير أمر و آنكه از مخالفان انديشه نكند كه حق تعالى حافظ و ناصر اوست كه اين حكم را بخلايق برساند؛ بدرستى كه خداى تعالى راه ننمايد گروه كافران را كه حكم الهى را گردن ننهند و تنفيذ رسالت تو نكنند.

«ج ٢٠»