کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٣٥ - ذكر در سبقت آن حضرت بتصديق نبوت و سن مباركش در آن وقت

خود را فرش خاك ساخته، و دستهاى خود را گسترده و زانوها و اطراف اقدام خود را سپرده براى رضاى رب الارباب در فكاك رقاب.

و اما در روز پس شيمه ايشان حلم است، و شيوه ايشان علم، شعار ايشان احسان است و دثار تقوى و بر اخوان، و خوف الهى چنان دريافته ايشان را كه چنين ناظر پندارد كه بيماران‌اند و حال آنكه مرض بدنى ندارند و مخالطه مردم را امر عظيم ميدانند، راضى نيستند بأعمال قليل خود و كبير اعمال را كثير نميدانند، بلكه خود را در آن اعمال متهم مى‌دانند، و از آن ترسان و لرزانند، و اگر كسى ايشان را بأمر طاعت نسبت داد بغايت از آن هراسان‌اند ميگويند كه: ما خود خود را بهتر ميدانيم از غير ما بأحوال ما و خداى تعالى داناتر است از نفس ما بر ما، بار خدايا مگير ما را بآنچه ايشان در باره ما مى‌گويند، و بگردان ما را بأفضل آنچه ايشان گمان ميبرند، و بيامرز ما را بنوعى كه ايشان ندانند، و علامت ايشان آنست كه مى‌بينى كه قوة تمام دارند در دين، و حزم و استوارى در دين، و ايمان كامل در يقين، و حرص در علم، و علم در حلم، و قصد در غنى، و خشوع در عبادت، و تحمل در فاقت، و صبر در شدت، و طالب در حلال، و نشاط در هدايت، و دورى از طمع و غوايت.

اين فقرات از محاسن كلام و بدايع سخنان حضرت مرتضوى است صلى اللَّه عليه و چگونه چنين نباشد كه مصدر اين سخنان بحر علوم است، و مرعاى جنى شيح و قيصوم، سيد عرب است و امير ايشان، و وصى رسالت است و وزير آن.

و در كتاب مناقب ابو المؤيد خوارزمى روايت مى‌كند از امير المؤمنين (ع) كه پيغمبر