کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥٠٦ - فصل

يعنى بعمرم سوگند كه بيدار ساختى كسى را كه در خواب بود، و شنوانيدى كسى را كه او را دو گوش شنوا باشد.

و اصبغ بن بن نباته روايت كند كه يك روزى امير المؤمنين (ع) خطبه بليغ فرمود مشتمل بر حمد و ثناى الهى و صلوات بر رسول و آل هدايت انتباهى، بعد از آن گفت:

اى مردمان بشنويد مقاله مرا و در گوش گيريد كلام مرا و بدانيد كه كبر از تجبر است، و نخوت از تكبر، و شيطان دشمن حاضر است، و وعده ميدهد شما را بر باطل، و آگاه باشيد كه مسلم برادر مسلم است، پس يك ديگر را بلقبهاى ناخوش مخوانيد، و حقوق جانب يك ديگر را فرو مگذاريد كه طريق دين يكى است؛ و سبيل آن دو نيست، هر كه آن را فرا گرفت بحق بمقصود رسيد، و هر كه گذاشت نجات نيافت، و هر كه از او مفارقت جست هلاك شد؛ و خيانت امانت و خلاف وعده و قول دروغ از اسلام نيست، ما أهل بيت رحمتيم، قول ما حق است، و فعل ما عدل، و خاتم پيغمبران از ما بود، و پيشوايان اسلام و امناء كتاب مائيم، دعوت ميكنيم شما را بخدا، و رسول او، و بجهاد دشمنان دين، و سلوك در راه يقين، از براى رضاى حضرت رب العالمين، و بپاى داشتن نماز، و دادن زكاة، و بحج بيت اللَّه، و بروزه ماه رمضان، و رسانيدن غنايم بأهل آن، و عجب‌تر از هر عجب آنكه معاوية بن أبى سفيان الاموى؛ و عمرو بن عاص السهمى باز عمى كه دارند مردم را ترغيب ميكنند بر دين، و بخدا سوگند كه من هرگز مخالفت رسول اللَّه نكرده‌ام، و در هيچ امر عصيان ننموده‌ام، و در مواطن مخوفه پيغمبر را نگاه داشته‌ام از انواع مكروهه كه پهلوانان روزگار بعقب خود باز ميگشتند از ترس، ويلان نامدار در انديشه بودند از خوف نجدت بى‌ترس و بيم كه بمن كرامت فرموده بود عليم حكيم، او راست ثنا و حمد لايق عند الخلائق، و در وقت رحلت‌